فصل هفتم - بخش اول : سرانجام طاغوت


فَلْيَدْعُ ناديهُ « 17 » ؛ سَنَدْعُ الزَّبانيةَ « 18 »

پس هم مجلسيانش را بخواند ؛

ما نيز زبانيه خويش را فرا خواهيم خواند.

سرانجام طاغوت

هميشه در جامعه عده اي هستند كه زير پرچم افرادي نظير ابوجهل مي روند و نان خور او مي شوند ؛ هميشه در جامعه گروهي هستند كه نوكر و تملق گوي ابوجهل اند و همچون مگسان دور شيريني به بوي ثروت و قدرت به دور او حلقه زده اند و خويش را ياوران و سينه چاكانش معرفي مي كنند. اينان كساني اند كه در هنگام نعمت دور او جمع مي شوند و فدايي او مي گردند ، دستوراتش را مو به مو انجام مي دهند و به فرمان او آه از نهاد زير دستان و ضعيفان جامعه بر مي آورند. اينانند كه با بيرحمي مردم را از كاشانه خويش آواره مي كنند ، اينان اند كه جان و ناموس و مال و سرمايه مردم را در دستان ابوجهل قرار مي دهند ، اينانند كه اشك يتيم و آه مظلوم را ايجاد مي كنند و اگر اينان نباشند ؛ اگر عمله ظلم نباشد ظالم همچون شير بي يال و كوپالي را مي ماند كه قدرتش كارگر و حكمش نافذ نيست. اينان كساني اند كه همچون نوكري دست به سينه زير بار خفت و خواري بندگي ابوجهل مي روند و او را عبد و رب خويش بر مي گزينند.

سياست ابوجهل و خطا كاريش ايجاب مي كند كه براي خويش مريدان و دست پروردگاني در بين مردم داشته باشد تا منافعش را حفظ و اوامرش را پياده كنند ، او به ياري اين افراد نياز دارد و اينانند كه ستم ها و بيدادهاي او را در جامعه پياده مي كنند. همين ها هستند كه در مجالس ابوجهل تملق او مي گويند و با چاپلوسي ها و ظاهر سازي ها با تشبيه ها و استعاره ها او را در ديد مردم موجه جلوه مي دهند و از دروغ گويِ خطا كاري همچون ابوجهل مردي قهرمان ، راست گفتار و راست كرداري مي سازند كه در پي حفظ ارزشها و سنت هاي ديرين مردم است. ابوجهل با همين سياهي لشكران مزدورش بر سر مردم كلاه مي گذارد و خويش را حق جلوه مي دهد.

ولي سياست ابوجهل هيچگاه اجازه نمي دهد كه اين نوكران و بندگان حلقه به گوشش احساس استقلال كنند و نعمت و ثروت و مقام ، آنان را از حمايت ولي نعمتشان دور كند. او اين افراد را چنان آلوده دروغ ها و خطاهاي خويش مي كند كه توان رهايي از منجلاب را از دست مي دهند و اگر خود هم راضي به ستم ابوجهل نباشند ولي بخاطر حفظ خويش ابوجهل را تنها نمي گذارند. اين خاطي دروغگو آنچنان در فساد غوطه ورشان مي سازدكه وجود خويش را در گرو حمايت از كردار ابوجهل بدانند.

ابوجهل در راه رسيدن به اهداف شومش اين بيچارگان را وسيله كرده است ، بدون آنان حكمش جاري نمي شود و قدرتش به كمال نمي رسد ؛ و اين تيره بختان همچون مهره هاي شطرنج در دستان ابوجهل جابجا مي شوند بي آنكه از خود اختياري داشته باشند و آنگاه كه قرباني كردن اين پياده نظام ها لازم باشد به راحتي در تير رس دشمن قرار گرفته و همچون مهره اي سوخته كناري گذارده مي شوند ، نه به عنايت ابوجهل مي رسند و نه به قرب خداي محمد و خوار و ذليل بدون هيچ عزت و احترامي در زباله دان تاريخ فراموش مي شوند و آنان مي مانند و هزاران ستمي كه در حق هم نوعان خويش كرده اند.

سياست دروغ ابوجهل آنان را نيز فريب داده و به اميد ثروت و مقام گرد او را گرفته اند ولي هرگز به مقصودشان نمي رسند و همگي در دستان ابوجهل همچون عروسكان خيمه شب باز گرفتار شده اند. رگهاي حياتي اين افراد در دستان اوست و هر هنگام كه اراده كند بايست همچون سربازان پياده نظام در اطاعت او باشند و جان خويش را در راه اهداف ابوجهل فدا كنند و چه خواري و خفتي بالاتر از اين كه كسي در نوكري فردي همچون ابوجهل ، و براي هوا و هوس او آزادي و آزادگي اش را فدا كند. آيا اين خواري نيست كه پيشانيي كه لايق سجده بر آستان ربوبيت الهي بود ذليلانه بر در ابوجهل ساييده شود و كشان كشان به سوي مرگ و دوزخ روانه گردد؟

هم مجلسيان ابوجهل گاه از نوع ديگرند گاهي هم مجلسيان ابوجهل از نوع خود اويند. ابوجهل هاي ديگر با نوكران و جيره خواراني ديگر كه هر يك خون اين مردم را به بهانه اي مي مكند و از جهل و ناتواني آنان و از تفرقه اي كه بين آنان ايجاد مي كنند بهره مي برند و به منافعشان مي رسند. هم مجلسيان او كساني هستند كه نان سنت ها و آيين پوسيده اين مردم را مي خورند و از جهل وبي خبري مردم به آب و ناني رسيده اند و اكنون با ظهور محمد همگي احساس خطر مي كنند و از بيداري مردم مي ترسند ، از سخنان محمد بيمناكند. محمد آمده است و با اصلاح ساختار فكري مردم از ستم و فريب اينان داد سخن مي راند. آنان كه موقعيت خويش را در خطر ديده اند به دنبال راه چاره همديگر را يافته اند و با هم اتحاد كرده اند و هم قسم شده اند كه اين دشمن مشترك را از پاي در آورند و در اينجاست كه مثلث شوم زر و زور و تزوير شكل مي گيرد اتحاد شومي كه با ياري همديگر مي خواهند در مقابل محمد در مقابل حق بايستند و ناحق را به جاي حق غالب كنند. ابوجهل هايي كه روزي هر يك به تنهايي و با نوكران و سينه چاكاني جدا خون مردم را در شيشه مي كردند ، اكنون با هم يكي شده اند تا به دشمني واحد فائق آيند. قاروني كه ثروتش را در خطر مي بيند فرعون و هاماني كه قدرت و منصبش را بر باد رفته مي بيند و خاخامان و راهباني كه تزوير و ريايشان آشكار مي گردد ، همگي احساس خطر كرده اند و اينك دور هم جمع شده و هم قسم مي شوند كه به ياري ياران و جيره خوارانشان محمد را از پاي در آورند.

و اين مثلث شوم ابتدا به تطميع محمد همت گماشت. خواست كه محمد را نيز گرفتار سكه هاي زرين و كنيزكان زيبا كند و مزه حكومت و قدرت را به محمد بچشاند و او را نيز وارد اين مثلث كند ، بسياري را همين سكه ها و همين وعده ها مي توانست بفريبد و فكر اصلاح طلبي را از انديشه اش بربايد ولي محمد اوج دستور اقراء را درك كرده بود و به اين سادگي ها درد شيرين اقراء را فراموش نمي كرد او به تمامي اين وعده ها به حقارت نگريست و به تمامي اين درخواست ها پشت كرد و به تمامي ارباب دروغين كه مي خواستند او را بنده خويش كنند « نه » گفت چرا كه او جمالي را ديده بود كه برق سكه ها و شوخي چشم كنيزكان در برابرش ناچيز بود.

من نه آن رندم كه ترك شاهد و ساقي كنم محتسب داند كه اين كارها كمتر كنم

و وقتي نتوانستند كه محمد را در درون اين مثلث شوم گرفتار كنند شمشير از نيام كشيده و خشونت را بر گزيدند و در برابر منطق محمد دست به دشنه بردند و بخاطر كثرت ياران و مزدورانشان پنداشتند كه فتنه محمد را در چند روز بر خواهند چيد غافل از آن كه نوري كه محمد برافروخته بود با پف اين كم خردان خاموش نخواهد شد.

و براي همين ابوجهل مغرورانه و با خشونت در برابر محمد مي ايستد و به اتكاي هم مجلسيانش و هم پيالگي هايش محمد را از بندگي بر آستان رب حقيقي منع مي كند. او به اتكاي پيمان اعضاي مثلث شوم زر و زور و تزوير و مزدوران و سينه چاكان خرده پاي آن مجلس آمرانه و مغرورانه اسبان و يارانش را به رخ محمد مي كشد تا او را بترساند ؛ تا او را از راهي كه در پيش گرفته منصرف كند ؛ تا او را از اجراي فرمان « اقراء » باز دارد اما رسالتي كه محمد دارد بسيار سخت تر و ژرف تر از آن است كه با خشم افرادي نظير ابوجهل متوقف شود و در پشت پرده هاي منفعت پنهان شود.

و اينك كثرت هم مجلسيان ابوجهل ، هم پيمانان و نوكران و سينه چاكانش او را به خود و سپاهيانش مغرور كرده و بر طغيانش افزوده است. طاغوتي گشته كه خود را برتر از همه مي بيند و مي پندارد كسي جرات ايستادن در برابرش را ندارد. از اين همه توانايي و از اين همه لشكريان و سواركاران جنگجو و مردان گوش به فرمان و مطيع به وجد آمده و خويش را در اوج قدرت و در كمال اقتدار مي بيند مستي غرور آنچنان بادي بر سرش انداخته كه چشمانش را كور كرده است. غروري كه امروزه در دنيا خيلي ها را فريفته و چشمانشان را بر روي واقعيات بسته است.

غرور ، او را از اين واقعيت بي خبر كرده كه هر ستمي كه پايه ريزي مي شود و هر اشكي كه از چشمي جاري مي شود و هر آهي كه از نهادي بر مي آيد پايه هاي قدرت و شوكتش را لرزانتر مي كند و تخت پوسيده حكمراني اش را به لرزه در مي آورد. او در ازدحام اين همه سينه چاك كه او را احاطه كرده اند ، فوج مردم را كه در مقابلش قرار مي گيرند و پنهاني دست به دست هم داده و هم قسم و هم پيمان مي شوند را نمي بيند. او فريدون ، كاوه و كاوه ها را در پشت اين سياهي لشكر چاپلوسان و تملق گويان نمي بيند و مست از قدرت و سرشار از غرور همچنان بر خطا كاري و دروغ پيشگي اش مي افزايد. مستي قدرت چشمانش را كور كرده و هيچ مخالفي را بر نمي تابد ، صداي هر دادخواهي را در حلقوم خفه مي كند و پند هر مشفقي را توطئه مي پندارد. بي آنكه انديشناك آينده تاريكش باشد خويشتن و تخت و تاجش را جاويد مي پندارد نمي انديشد كه اگر امروز حسين را در وادي نينوا سر مي برد فردا از خون او جواناني بر مي خيزند كه پايه هاي حكمراني اش را به لرزه در خواهند آورد. اگر حسين خاموش شد ولي زينبي هست كه فرياد كند ، سجادي هست كه از بيداد بنالد و اگر آبتين قرباني هواي او گشت ولي فريدوني هست كه داد پدر بستاند و فرانكي هست كه فرزند آزاده اي همچون فريدون را در دامن بپروراند. فريادهاي كمك مردم ستم ديده را پاسخي خواهد بود و همين فريادها روزي صيحه اي خواهند شد كه او را به سوي ورطه نابودي و خفت خواهد افكند. او روزي را تصور نمي كرد كه توسط همين ستم ديدگان دمار از روزگارش در آيد و خوار و خفيف ، ذلت مرگ در جبهه باطل را به تن بخرد.

و اين همان زبانيه الهي است هماني كه خدا در اين گفتار بدان اشاره كرده است. شايد يكي از مصاديق اين واژه سپاهيان شجاع و مجاهدي باشد كه چند سال بعد در مقابل ابوجهل صف كشيدند و وقتي ابوجهل به چهره تك تك آنان مي نگريست به ياد بيداد هايي كه بر آنان روا داشته مي افتاد ، گلوهايي كه بريده ، مغزهايي كه دريده و انديشه هايي كه در بند كرده ، شكنجه هايي كه داده ، و استخوانهايي كه شكسته همگي را همچون پرده سينما در جلوي ديدگانش مي ديد ؛ مي ديد كه همگي در برابرش صف كشيده اند تا حق خويش را از او بستانند تا حقيقت را آشكار كنند تا ستم را ريشه كن كنند ، تا جهان را از وجود ناپاك او بشويند. تا ريشه ستم را نابود سازند. آري ابوجهل وقتي به چهره زجر كشيده اين سپاه مي نگريست تمام كردارش را مي ديد و آرزو مي كرد كه ميان او كردارش فرسنگها فاصله بود. مي ديد كه چگونه بر اين مردمان ستم مي كرد و آنان را از كاشانه خويش مي رانده و اكنون همه در برابرش ايستاده بودند همچون بنياني استوار. انگار نمود دنيوي اين آيه را به چشم مي ديد و تك تك واژه هاي آن را لمس مي كرد. آنان را ماموراني مي ديد كه آمده اند كشان كشان موهاي او را گرفته و با خواري به سوي مرگش كشانند و اينجا بود كه معني اين آيه را فهميد و به فكر چاره افتاد ولي دير شده بود و گاه توبه گذشته بود هر چند كه خود را پاك و دادگر هم نشان دهد و هر چند كه مزدورانش استشهاد نامه پاكي او را به زور داغ و درفش جمع كنند و چاكرانش او را به پاكي ياد كنند ولي ديگر اين عوام فريبي ها و اين تزوير ها بي فايده بود، همه گرد آمده اند كه او را به سوي دوزخ كشان كشان ببرند و توبه گرگ ، مرگ است.

پس اكنون كه تمام پل هاي پشت سر خويش را ويران مي ديد ناچار در مقابل اين مردم ايستاد. كُشت و كُشت تا كه سرانجام به تيغ اين مردان شجاع از پاي در آمد ولي در دل هنوز از محمد كينه داشت از او كينه داشت چرا كه تا قبل از آن كه محمد فرياد كند و از سياهي شب و تاريكي جهل دم بزند او در شب تاريك بر اين مردم حكم مي راند و غارتشان مي كرد و از بركت جهل آنان شكوه و عظمت فراواني داشت و اكنون محمد همه اين شكوه و جلال را از او گرفته است پس در برابرش مي ايستد و تا آخرين لحظه با او مي جنگد و توسط همين ستم ديدگان كه اكنون برخاسته اند تا ريشه ستم و كفر ـ پوشاندن حقيقت ـ را بر چينند به ذلت تمام كشته مي شود ، هر چند ياران و هم پيمانان او كمكش مي كنند ولي در برابر نيروي اراده و ايمان اين مردم كه با كلام خدا نيرويشان دو چندان شده است توان ايستادن نداشته و نابود مي شوند ، يا فرار مي كنند و يا همچون ابوجهل به خواري تمام بر خاك مي افتادند. تمام آن فداييان و سينه چاكان و تمامي آن مگسان قند پرست در برابر نيروي اراده و ايمان اين مردم داغ ديده پراكنده مي شوند و كسي را ياراي ايستادن در برابر توفان عظيم اين مردم به ستوه آمده نيست. و اين سرانجام ابوجهلي است كه پله هاي هبوط را يكي يكي پايين آمده و تا انتهاي منفي نمودار سير تكاملي پيش رفته است و در ژرفاي اسفل السافلين هبوط كرده است و اين نه سرنوشت او كه دسترنج و ثمره كردار اوست. نتيجه انتخاب اوست و اينها نه داستان كه تجربه هاي تاريخي است كه ابوجهل هاي تاريخ از آن پند گيرند ولي افسوس كه بيشتر ابوجهل ها تاريخ نمي دانند و يا نوكران و يارانشان تاريخ را آنچنان مي خوانند كه ابوجهل مي خواهد.

آري اين آيات خبر از سرانجام ابوجهل در آينده اي نه چندان دور مي دهد خبري كه دلهاي ستم ديدگان را اميد بخشيده و به خروش وا مي دارد و با اين آيات بنيان هاي فكري مردم با آموزه هاي محمد چنان استوار مي شود كه اندك اندك از خواب غفلت بيدار مي شوند و تصميم مي گيرند كه خويش را از چنگال ابوجهل ها رها سازند شايد بهترين تعريف را از زبانيه مجمع البيان كرده باشد زبانيه را از زبن به معني دفع كردن و پشت پا زدن شتر به دوشنده اش دانسته است. آري ابوجهل مردم را مي دوشيد و دسترنج و سرمايه مردم را كه محصول عرق جبين و كد يمينشان بود غارت مي كرد و اكنون مردم آگاه شده اند و پي به دروغگويي و فريب ابوجهل برده اند و در برابر او مي ايستند و نمي گذارند كه او به راحتي سرمايه ، انديشه ، جان و مال و ناموس شان را به يغما ببرد.

اين اشتباه است كه در مقابل ظلم و ستم ابوجهل ، عذاب او را به خدا واگذار كنيم و خود دست روي دست بگذاريم كه اين صد در صد با آموزه هاي قرآن و محمد در تضاد است . زبانيه فرشتگاني هستند كه كشان كشان ابوجهل را به سوي دوزخ مي برند و اگر دقيقتر و ژرف تر بنگريم در اين جهان آنان را فرشتگان نجاتي مي بينيم كه مردم را از دست ستم ابوجهل رها مي كنند آنان را مردماني مي بينيم كه از بيداد ابوجهل ها به ستوه آمده و با يكديگر هم پيمان شده اند تا كه موي پيشاني او را گرفته و او را به سوي خواري و خفت و مرگ با ذلت سوق دهند و نگذارند كه ابوجهل بيش از اين دسترنج ضعيفان را به غارت برد و آنگاه كه ابوجهل چشم فرو بست دوزخ و ماموران او را خواهد ديد كه به انتظارش صف كشيده اند تا كشان كشان او را به قعر دوزخ افكنند.

اما امروز چه ؟ اين آيات به چه درد حالاي ما مي خورد ؟ اينكه بدانيم چندين قرن قبل ستمگري بوده و به سزايش رسيده به چه درد حال ما مي خورد و اگر قرآن براي تمام اعصار است براي عصر ما چه پيامي دارد؟ براي مردمان قرن اتم و بمبهاي ميكروبي چه پيامي دارد؟ براي قرني كه دروغ و فريب در بين سياستمداران و حاكمان ابزاري براي رسيدن به منافع قدرت طلبي خويش گشته اين آيات چه نقشي در هدايت مردم دارد؟

پيام اين آيات پيام ايستادن است. بپا خاستن و «نه» گفتن است. پيام اين آيات اتحاد در برابر تمامي كافران ـ پوشندگان حق و حقيقت ـ است. اتحاد در برابر مثلث زر و زور و تزوير است ، شكستن ضلع هاي اين مثلث و نابودي آن است. اينكه در برابر ظلم ، در برابر حق كشي ، در برابر برادر كشي ، در برابر آواره كردن مردم ، در برابر ويران كردن خانه ها ، در برابر ثروتمندان يك شبه ، قدرتمندان مستبد و آخوندهاي درباري مي توان ايستاد. مي توان در برابر اسرائيل با تمام قدرتِ انسانهاي دنيا و با تمام آزادگيِ آزادگان دنيا نه گفت و در برابرش ايستاد. مي توان خود حق خويش را از چنگال بيدادگران گرفت. مي توان درفش چرمي را بر سر نيزه كرد و در برابر ضحاكان دنيا ايستاد. مي توان در برابر كساني كه اوج خوشبختي ، كاميابي و پيروزي خويش را غوطه خوردن در حمام خونِ مردمان بي گناه مي بينند ايستاد و جهان را از ناپاكي آنان شستشو داد و انديشه هايي را كه خشونت را تقديس مي كنند و آن را چاره كار خويش مي دانند از پليدي خشونت پاك كرد و رحمت و مهرباني و عشق را به همگان هديه كرد . مي توان تمام ضعيفان و دردكشيدگان جهان را عليه ستمگران و مستبدان شوراند. آري درس آزادي و آزادگي را بايد از اين آيات آموخت. درس سر خم نكردن در برابر زور را بايد از اين آيات آموخت. بايد درس مرگ با عزت را از اين آيات آموخت. همچنان كه محمد به مردم باديه نشين آموزاند و از آنان جنگجوياني ساخت كه هدف داشتند و براي هدفشان مي رزميدند. آري حسين بود كه اين آموزه ها را به گوش جان نيوش كرد و سر بر آستان الهي براي تقربش ساييد ولي كمر در برابر يزيد و يزيديان خم نكرد و ايرانيان بودند كه به يكباره فريادهايشان را بر سر ابوجهل ها فرو باريدند و به « استثمارگران » و « استعمارگران » نه گفتند و خواستار حكومتي آزاد و آزاده پرور شدند تا دست ستمگر را از زندگي خود قطع كنند.

پست‌های معروف از این وبلاگ

بخش دوم : علي در آستانه قدرت

دیباچه : نگرشي دوباره به مجموعه اشارت

فصل اول - بخش اول : آغاز اقراء اول ـ هان بيدار شو !